باز هـم بــهـار آمــد ،ولــی تـــو بـاز هـم نـیـامـــدی . . .
زمـیـن ســـبـز شـــده ،هــوا لـطیـف شــده ،
زمــزمــه ی پـرنــدگـان عاشــق از ایـن فــرش زیـبــای طبـیــعـت بـه گـوش مـی رســد
ولــی ،نــوایـی از تـونـمــی شــنـوم ،بــوی تــو را نـمــی شــنـوم ای گـل نــرگـس !
دل هـای سـنـگــی خـاکـیـان را مـی بـیــنـم کــه چــون لات وهـبـل وعــزی بـه نـیـســـتـی
رســیـده انـد ولـی بـاز از تــو خـبـری نـیـسـت .
نـمــی دانـم چــرا نـمــی آیــی ؟
هـنــوز کــودکـان جـنـگ ،زمـیـن را بـا خــون خــود آبـیـاری مـی کـنـنـد تـا مــن و تــو
ســبـزی بـهــار را بــه نـظاره بـنـشـــیـنـیـم .
هـنــوز مـســتـضـعـفـان ،آه را بـا نـالــه ســـودا مـی کــنـنـد ،تـا پــرنــدگـان مـهـاجــر در
بــهـار نـغـمـــه ی عـشـــق ســر دهــنـد .
هـنـــوز یـتــیـمـان بـا حـضــور تــو بــهـانـــه ی بـابـا نـمــی گـیــرنـد ،تــا بــهـار ، بــهـار
بـمــانــد .
هـنــوز مـجـاهــدان ،جــان خـــود را نـثــار آرمـان هـای الـهـی تــو مــی کـنـنـد ،تـا هــوای
بــهـار لــطیــف بـمــانــد ،
ولــی تــو بـاز هـم نـیــامــدی ،
نـیــامــدی تـا هـمـیـشـــه ی روزگــاران بــهـاری شـــود .
ایــن جـا هــمـه تــو را مــی خــواهـنــد ای مـهـــربــان !
پـس بـیــا و بـا مــهـربــانــی هـمـیـشـــگـی ات دســت نــوازش بــر عـرش و فـــرش بـکــش
و بــهـار امـســـالـمـان را جـاودانـــه کـــن .


